Bunkers in Burgh-Haamstede

Duitse wo2 bunker

Als je voor je gezin een vakantiehuisje boekt dan kies je voor een vakantie aan zee, in de bergen of in een uitdagende of gezellige omgeving. Ons huisje in Zeeland had voor mij eigenlijk alles voor een geslaagde vakantie. Strand op zo’n 2 km fietsen. Bergen in de vorm van duinen (en als je die 25% tegen de bult opgetrapt hebt weet je wat ik bedoel), de gezelligheid in de Zeeuwse dorpjes en stadjes en de uitdaging… jawel, in een drietal bunkers. Nou ja, uitdaging voor mij dan. Voor de man met de metaaldetector. Voor de metal hunter, de grote pieper, de verhalenzoeker.

In Frankrijk trof ik ooit al eens een ruïne, maar op welk vakantiepark vind je nog drie Duitse bunkers? Op Schouwenduin in Burgh-Haamstede, voorheen Haamstede.

Bij aankomst op het park had ik de eerste al gezien. Een groot blok beton met aan de bovenzijde een schietluik. De bunker moet wel van Duitse makelij zijn. Rond het jaar 1944 hebben de Duitsers de zogenaamde Atlantik wall aangelegd. Een groot aantal bunkers langs de Noordzee en Atlantische Oceaan ter verdediging van het Duitse Rijk. Veelal bestaande uit een bunker met zicht op zee ondersteund door een aantal bunkers die verder landinwaards gebouwd zijn. Ik vermoed voor de bevoorrading van de fronttroepen en natuurlijk als rugdekking. In Burgh-Haamstede vind je deze opstelling ook terug. De bunker in de duinen is zelfs Historisch Erfgoed. Die op het park vind ik nergens terug. Vergeten verleden. Niet als het aan mij ligt.

Lijst met gesneuvelde soldaten

In de oorlog is er hard gevochten in Haamstede. Een dikke dertig mannen uit dit dorp zijn gesneuveld. Hun namen kun je lezen op de herdenkingsplaats in het nabijgelegen Zierikzee. Om even stil van te worden. Je vraagt je dan natuurlijk direct af of er ook soldaten gesneuveld zijn in de buurt van de bunkers.

Nadat ik eerst op het strand ben wezen zoeken (zie eerdere blog) kon ik het natuurlijk niet laten om ook de bunker aan een bodemonderzoek te onderwerpen. Gewapend met mijn detector loop ik richting de bunker. Plots stuit ik op een groot hek. Gesloten, maar niet op slot. En tot mijn verbazing zie ik achter het hek, verscholen in het bos nog twee bunkers staan. En rondom de bunkers tref ik een fitnessparcours. Dat is interessant. Nee, niet die hindernissen, maar de wetenschap dat hier 75 jaar geleden gevochten is. Ik kijk om mij heen, maar er in niemand te zien. Snel open ik het hek en betreed de war zone. Even een proef piep doen, dat mag toch vast wel? Toch? Ik richt mijn lans naar de grond en schrik van de harde tonen uit mijn apparaat. Snel demp ik de toon waarna ik begin met graven. Bingo, ik tover een zilveren theelepeltje uit het mulle zand.

Zilveren theelepeltje

Zouden de Duitsers dan met zilveren bestek de oorlog in worden gestuurd? Nein, naturlich nicht. Ook zij kregen natuurlijk zo’n 4-in-1 opvouwbaar soldatenbestek mee. Het zilver is afkomstig van de rooftochten in de regio. Ik kan er nog kwaad over worden. Ik moet verder zoeken. Wie weet ligt er meer. De plaats delict is in ieder geval nog niet volledig doorzocht, al getuigen de vele graffiti-uitingen wel van naoorlogs bezoek aan dit afgeschermde deel van het duinpark.

Even verderop vind ik twee kogelhulzen. Het lukt mij niet om mijn ogen scherp te stellen. Komt vast door de spanning. Of gewoon door die f#*king kleine lettertjes achterop de patroonhulsen. Met moeite ontcijfer ik de letter “p”. Die duidt op een Duitse munitiefabrikant.

Twee wo2 patroonhulzen

Voor vandaag genoeg. Ik wil mijn zoek-credits bij mijn vrouw niet verspelen door te lang weg te blijven. Heb haar niet verteld dat ik op metaaljacht zou gaan. Zou slechts even rondje park doen.

In ons huisje aangekomen toon ik trots mijn zilver aan mijn lief. De reacties zijn allang niet zo enthousiast meer als bij mijn eerste vondsten. Daar moet ik maar mee leren leven. Ieder z’n hobby zullen we maar zeggen. Maar ik ben blij en mijn vakantie kan al niet meer stuk. Daar plukt zij ook de vruchten van.

Een paar dagen later hebben we een ‘lekker-niks-doen-dag’. Ok, dan ga ik lekker niks doen bij de bunkers. OK? OK. Maar dit keer wil ik wel eerst toestemming hebben. Zo hoort het ook.

Ik bepakt met detector, schepje en pinpointer naar buiten. Komt net een ietwat gezette man op een trekkertje langs. Dat moet de parkbeheerder zijn. Ik spreek hem aan en vraag of ik bij de bunkers mag zoeken. Hij twijfelt. De voormalige camping is door de EOD op bommen onderzocht (met als resultaat heel veel tentharingen), maar het stuk bij de bunkers niet. Ik maak hem duidelijk dat ik een ervaren zoeker ben en weet wat te doen als… Je wilt ook niet dat kleine kinderen er met de granaten vandoor gaan, zoals ze dat met magneetvissen soms doen grap ik nog quasi lollig. “OK, ga je gang”. Ik bedank hem vriendelijk en spoed mij naar het front.

Duitse WO2-bunker

Eerst onderzoek ik de bunker op mogelijke geheime gangen of soldaten-teksten op de muren. Niks van dat alles. Misschien vind ik ergens een metalen luik naar een ondergrondse wereld. Kom ik straks in de bunker verderop in de duinen weer naar boven. Dat zou wat zijn. Als ik maar geen scherpte munitie vind. Da’s zo’n gedoe man.

Ik start mijn zoektocht naar edele metalen. Er zit genoeg troep in de grond. Van Unox-blikjes tot Durex-folies. Kennelijk zijn er eerder mensen op zoek naar avontuur geweest. Gezellig picknicken.

Al snel vind ik een vogelring. Deze heb ik later aangemeld bij Griel. Het bleek van een in 1985 geringde scholekster te zijn geweest. Die beesten kunnen wel 46 jaar worden. Dat weten ze door het ringen van vogels. Hoe oud deze ekster geworden is weet ik niet, maar in ieder geval geen 46. Zouden scholeksters ook dol op blinkertjes zijn?

Hagelpatroon

Iets verderop vind ik een patroonhuls met een dubbele “16” en “Made in Holland” erin gestanst. Blijkt afkomstig te zijn van de N.V. Nederlandse Wapen- en Munitiefabriek ‘De Kruithoorn” uit ‘s-Hertogenbosch. Deze fabriek heeft bestaan van 1948 tot 1998. Geen oorlogsverleden dus, maar waarschijnlijk door een jager gebruikt om op fazanten of hazen te jagen. Beetje laf zo vanuit een bunker.

Patroonhuls Brits

Verder vind ik ook nog een Britse huls, afkomstig van de Eley Kynoch-fabriek uit Birmingham, Maar als klap op de letterlijke vuurpijl vind ik een onderdeel van een Britse rookgranaat.

Het gaat om de middelste van drie messing ringen van de ontsteking. Met deze rookgranaat zijn de Duitsers in 1945 uit hun bunkers verdreven, waarna de geallieerden ze met grondtroepen hebben verslagen. Zo moet het zijn gegaan. Zo wil ik dat het is gegaan.

Verder vind ik nog een verwrongen stuk metaal dat wel iets weg heeft van een vlaggemasthouder, maar het kan natuurlijk net zo goed iets anders zijn. Lijkt mij niet van de survivalvereniging. En ook niet van het stelletje dat hier bij de bunkers hun eigen verzetje heeft gehad.

 292 total views

Zoeken aan zee

Door de corona-crisis hebben we besloten om onze vakantie naar Zuid-Frankrijk te annuleren. Dan blijven we maar een jaartje thuis. Maar het liep toch anders. Oud VWO-klasgenootje Mariska gooide haar net opgeleverde duinvilla in de verhuur. Bingo, gelijk geboekt en drie weken later zaten we in het mooie Zeeland. In Burgh-Haamstede om precies te zijn.

Natuurlijk had ik mijn piepstok meegenomen en vooraf met mijn vrouw een deal gesloten. Ik zou deze week twee sessies op pad gaan. Ik weet van mijzelf dat ik zonder afspraak overgeleverd ben aan de verslaving die de metaaldetector in mij aanwakkert. Prima afspraak. Zo heb ik mijn pleziertje en ben ik ook nog eens leuk reisgezelschap.

De vakantie begon vrijdags met windkracht 7. Niet ideaal om op het strand te gaan zoeken. Ook mooi, maar zeker niet relaxt. Maandags zou het beter worden. Als een klein kind verheugde ik mij op die dag en ja hoor, ik was al om 5.30u wakker die morgen. Nog even omdraaien, maar feitelijk voelde dat als zonde van mijn kostbare zoektijd. Toch maar opstaan. Broodje smeren en hup op de fiets naar Renesse. Daar was de meeste kans om muntjes te vinden had ik zo ingeschat.

In Renesse aangekomen was het gelijk genieten. Wat een prachtige zon. Al zou ik niets vinden dan zou mijn ochtend toch al geslaagd zijn.

Helaas was het strandpaviljoen nog dicht dus op de koffie moest ik nog even wachten. Het was immers net 6:30u en ik was de enige op het strand.

OK, alles in gereedheid gebracht om te gaan lopen. Maar hoe dan? Het strand is zo groot en alles doorzoeken is geen optie. Ik besloot bovenlangs te lopen. Daar liggen toch de zonaanbidders als het mooi weer is.

Het eerste begin viel een beetje tegen. Wat ik ook vond, geen bodemschatten. Slechts bierdoppen vielen mij ten deel. Vele merken heb ik uit het zand getoverd. Jammer.

Dan nog maar een foto maken. Ondertussen groette ik de eerste hardlopers en even later werd ik bijna van mijn sokken gelopen door een stoet met paarden met kinderen erop die waarschijnlijk ook van de spanning maar kort hadden geslapen. Ging gelukkig net goed. Was ook mijn eigen schuld. Met de koptelefoon op het hoofd en turend naar de grond naar het goud dat maar niet gevonden wilde worden. Dan zie je wel eens een paard over het hoofd. Of twee, of tien.

Na zo’n 500 meter zoeken ben ik weer omgekeerd. Slechts 2 eurocentjes rijker. ‘Don’t quit your dayjob zeggen ze vaak tegen mij.’ Nee, van schatzoeken word je niet rijk. De kans is in ieder geval klein.

Gelukkig had ik de terugweg meer geluk en vond ik nog eens 5 muntjes. Ook allemaal nieuw geld. Een 5 eurocent, een aantal 20 eurocenten en warempel ook nog een euro. En wat onbeduidende koperfragmentjes.

Verder weer een groot aantal bierdoppen. We kunnen stellen dat Zeeland niet alleen erg mooi is, maar na mijn zoekactie ook meteen een stuk schoner.

Strandvondsten Renesse

Na twee uur zoeken keerde ik terug naar de Duinvilla waar mijn kinderen net ontwaakten. En mijn vrouw had al lekkere warme broodjes gehaald. En ook dit ontbijtje ging er goed in. Op naar zoeksessie 2.

 162 total views