Zoeken bij de veerpont

Als je bijzondere dingen wilt vinden helpt het als je je in de geschiedenis van de zoekomgeving verdiept.

Zo viel mijn oog op een oude veerpont tussen IJsselmuiden en Kampereiland, de pont over het Ganzediep. Een plek waar door velen de portefeuille is getrokken en menig duit van eigenaar wisselde.

Het veer is er al lang niet meer, maar wel een weiland om te detecteren op metalen. Maar wel eerst even de eigenaar vragen. Ik tref een norse boer van in de 70 jaar, schat ik. Hij woont met zijn oude vader in een vervallen boerderijtje. “Mag ik misschien een half uurtje langs het water zoeken?”, vraag ik hem. Ik verwachte een uitgesproken “nee”, maar in plaats daarvan vraagt hij mij naar de tijd. Het is half drie. “Om drie uur ben je terug! En als je goud vindt, laat je het mij zien en fiets je hard weg!”.

Met de toestemming op zak ga ik aan de slag. En al snel vind ik de locatie van de oude veerpont in de hoedanigheid van de twee u-profielen waar vroeger de trekkabels door liepen. Ten minste, dat vermoed ik. Op een hele andere plek dan ik op basis van de oude kaarten had verwacht. Maar natuurlijk niet iets om mee te nemen om thuis te showen. Dan maar snel een foto maken, want…

U-profiel veerpont

… nog maar een kwartier te gaan.

 

 

 

Helaas heb ik geen muntjes gevonden. Die zijn in de loop der tijd natuurlijk al lang weggekaapt door collega-gelukszoekers. Zouden zij ook netjes toestemming hebben gevraagd?

Op de valreep krijg ik toch een interessante piep. Dat wordt opschieten. Na wat  graafwerk komt er een koperen blik naar boven. Een bijna gaaf exemplaar.

Tafelblik

Het blik werd in de vorige eeuw met een tafelschuiertje gebruikt om kruimels van tafel te vegen.

Precies om drie uur ben ik terug bij de boer. Hij weet mijn timing en vondst wel te waarderen. “Kom eens mee”, beveelt hij mij. We lopen naar de moestuin achter de boerderij. “Daar ergens heeft mijn vader in de oorlog zijn jachtgeweer begraven. Mijn moeder was bang dat hij met zijn eigen geweer vermoord zou worden. Denk je dat je hem kunt vinden?” Mooie uitdaging, maar er staat een halve meter hoog gras en waarschijnlijk ligt hij te diep voor mijn detector. Hij dacht zo’n meter diep. Ai, die van mij gaat maar tot circa 30 cm. Ik spreek met hem af later die winter terug te komen. Helaas het geweer niet meer kunnen vinden.

Op internet kwam ik een vergelijkbaar setje tegen.

Broncant tafelschuiertje met blik

Franse vondsten

In 2016 zijn we op vakantie naar Zuid-Frankrijk geweest. Naar camping Domaine Lacs de Gascogne in Seissan. Natuurlijk heb ik mij voorgenomen mijn nieuwe hobby te gaan beoefenen. En wat schetst mijn verbazing? Pal naast de camping bevindt zich een heuse ruïne. Nou ja, ruïne is een groot woord voor het vervallen boerderijtje. Volgens de eigenaar van de camping eigendom van de Franse boer die aan de overzijde van de heuvel woont.

Ik mijn wandelschoenen aangetrokken en de heuvel over gesjouwd. Op weg naar zoektoestemming.

De ruïne bij onze camping

 

Bij de boerderij aangekomen word ik hatelijk welkom geheten door de hond des huizes. En….hap. Het kreng zet zo zijn scherpe hondebek in mijn rechter kuit. Ik doe net of er niets aan de hand is en begroet het oude boerenstel met een vriendelijke “bonjour”. En daarmee is ook gelijk mijn Franse woordenschat verbruikt. Diep weg zit nog wel iets ‘begraven’ maar onvoldoende om een fatsoenlijk gesprek mee te voeren. Gelukkig wordt de dochter des huizes erbij geroepen. Maar ook zij sprak maar ‘very petit English’. Gelukkig hebben we Google Translate.

Het zoeken was geen probleem, echter beter te wachten tot na 19 uur. Dan zijn de koeien naar de stal en zou ik geen last hebben van de bull. Dank voor de tip! In mijn enthousiasme beloof ik om mijn gevonden schatten te komen tonen.

De volgende avond natuurlijk direct het land op. Even checken of de koeien weg zij en hup, het gaas over.

Al snel heb ik een aantal oude werktuigen uit de keiharde klei naar boven gehaald. Een ploegzwaard, twee schep-achtigen en nog een paar vondsten waarvan ik de benaming schuldig moet blijven.

Boeren werktuigen uit Frankrijk

Achter de oude boerderij bevindt zich een meertje met wat bebossing. Door nieuwsgierigheid gedreven ging ik er de volgende dag op af. Het was een uur of zes. De koeien waren in geen verste verte te bekennen. Dacht ik. Opeens stonden ze mij met z’n allen in een boogje aan te gluren. Ik maakte een langzaam terugtrekkende beweging tot ik veilig achter het draad stond.  Dat was op het nippertje.

In de bosjes trof ik nog een oude Simca (?) aan. Typisch Frans tafereeltje. Magnifique!

Aan het eind van de vakantie loop ik nog heel even met de gedachte om de stukken verleden aan het boerenstel te gaan tonen. Maar dan zie ik dat klote keffertje weer voor me. Eén keer raden.

Sommige vondsten zijn te groot om mee te nemen…

Voor de liefhebber hierbij de link naar de camping: http://domainelacsdegascogne.eu/nl/default.aspx

Over duiten en belsen

Eén van mijn eerste zoekacties is natuurlijk in het weiland bij mijn ouderlijk huis. Jaren geleden hebben we hier ook al eens gezocht. Toen met een geleende metaaldetector. Het bijltje dat we toen vonden is nog steeds ergens op de boerderij te vinden.

Deze keer ben ik 20 jaar ouder en een vrouw en drie kinderen rijker. Die vind je niet met een metaaldetector. Ik had goede hoop dat ik mijn hobby zou kunnen delen met één van de kinderen. In het weiland aangekomen geef ik als eerste de detector aan Luuk. En ja hoor. Nog geen kwartier bezig en hij vindt een muntje. Op naar oma om hem schoon te maken. Dat valt nog niet mee. Met een grote loep van het borduren zien we de contouren van een duit uit begin 18e eeuw. HOLLANDIA staat er op.

Duit Hollandia 18e eeuw

Op de achterzijde een leeuw in een weiland. Op internet zien we dat deze munt uit begin 1700 stamt. Komen mijn voorouders dan misschien uit Holland?

In het weilandje ernaast vind ik allerlei fragmenten uit de tijd van mijn voorouders. Een deel van een beitel, een stuk van een mes en diverse smeedijzeren ringen en nagels.

Mijn eerste vondsten

Later kom ik nog een keer terug om verder te zoeken. Ditmaal aan de overkant van de weg. Op het land dat al meerdere generaties in het bezit van onze familie is.  Ik vind er een hoefijzer. Deze is wel erg bijzonder. Het is een ronde, een orthopedisch exemplaar.  Eéntje van een paard die een zwaar leventje heeft gehad. Ik heb mijn vader gevraagd of hij meer van het hoefijzer af weet. En dat doet hij.

Orthopedisch hoefijzer van de bels van opa Zwakenberg

Volgens hem is het een hoefijzer van de bels van opa Zwakenberg. Mijn opa was melkrijder voor de melkfabriek in ’s Heerenbroek. In de eerste jaren ging hij met paard en wagen langs de boeren om de melk op te halen. Later werd de bels vervangen door een heuse Deutz.

Op het forum van Bodemvondsten weet een hoefsmid mij meer te vertellen over het ijzer. Nadat ik hem de maten had doorgegeven meldt hij dat het een kleine bels moet zijn geweest. Maar die analyse klopt niet. Het was wel degelijk een grote bels, aldus mijn vader. Een grote bels maar wel met kleine voetjes.

Helaas houdt mijn nageslacht niet van schatzoeken. Wel moet ik steeds van mijn zoon horen dat hij die duit gevonden heeft. Hoeveel generaties geleden zal die munt daar verloren zijn?